Exodus 40 valt in drie delen uiteen.
1. In vers 1-15 geeft God aan Mozes eerst instructies hoe hij de ontmoetingstent moet opzetten.
2. Vers 16-33 vertelt dat Mozes volgens die instructies aan de slag gaat.
3. Daarna volgt het derde deel. In vers 34-39 neemt de HEER zijn intrek in de tabernakel. Gods wolk bedekt en vervult de tabernakel.

Vanmiddag het laatste deel: de HEER neemt zijn intrek

Vanochtend ging het over de eerste twee delen. Gods doel met de tent: een verblijfplaats voor zijn aanwezigheid. Gods doel met ons: “Ik heb jullie bedoeld als verblijfplaats voor mijn Heilige Geest.”

Vanmiddag voeg ik daar het laatste gedeelte aan toe: de HEER neemt zijn intrek in de tabernakel. Dat betekent voor ons, dat de Heer zegt: “Ik wil mijn heerlijkheid onder jullie openbaren.”

Ik kan het ook zeggen met het woord van Paulus: Weten jullie niet, dat jullie nu Gods tempel zijn, en dat de Heilige Geest onder jullie woont. Dan ging het vanochtend over het eerste gedeelte: jullie zijn Gods tempel. Vanmiddag over het tweede: weten jullie niet, dat de Heilige Geest onder jullie woont.

“Ik heb jullie bedoeld als verblijfplaats voor mijn Heilige Geest.” En “Ik wil mijn heerlijkheid onder jullie openbaren.” Misschien lijken die twee uitspraken op elkaar. Ze zijn verschillend. Laat ik het met een voorbeeld uitleggen.

Voorbeeld: de handschoen komt tot zijn recht wanneer de hand in hem is

Wat is dit? Een handschoen. Hij is niet bedoeld voor mijn hoofd, niet bedoeld als pannenlap. Dit ding is bedoeld voor een hand. Je kunt hem voor allerlei dingen gebruiken, maar hij heeft maar één doel. De handschoen is bedoeld voor mijn hand.

Daar is het nog niet mee klaar. Wanneer je buiten in de kou loopt, heb je niets aan een handschoenen. Ook al weet je, wat het doel van die handschoenen is. Zolang ze nog op zolder liggen…

Pas wanneer mijn hand zijn intrek heeft genomen in deze handschoen, komt de handschoen tot zijn doel, tot zijn recht. Pas wanneer de handschoen gevuld is met mijn vingers en mijn hand, is het af.

Vanochtend ging het over het eerste: het doel van de handschoen. Vanmiddag komt daar nog iets bij: het vullen van de handschoen.

Een lege tent is geen verblijfplaats, hoogstens een mooie tent

Wat was het resultaat, nadat Mozes de ontmoetingstent in elkaar had gezet? De ontmoetingstent was klaar voor gebruik, maar nog niet in gebruik. Geschikt voor het doel, maar nog niet tot zijn doel gekomen.

Een lege ontmoetingstent is nog geen verblijfplaats, hoogstens een mooie tent. Wanneer Mozes de laatste hand aan het werk heeft gelegd, is het dus nog niet klaar. Je zou kunnen zeggen: dan is alles er klaar voor.

God openbaart zijn heerlijkheid in de tabernakel

Alles is er klaar voor, en dan gebeurt het.

Toen werd de ontmoetingstent overdekt door een wolk
en werd de tabernakel vervuld door de majesteit van de HEER.

Mozes kon de ontmoetingstent niet meer binnengaan, want
de wolk rustte daarop
en de majesteit van de HEER vulde de tabernakel.

Dit moment wordt beschreven met plechtige woorden
Het is geen gedicht, maar wel bijna dichterlijk. Bijna alles wordt tweemaal gezegd, met net andere woorden. Het vervolg klinkt net zo fraai:

Zolang hun tocht duurde, trokken de Israëlieten pas verder
wanneer de wolk zich van de tabernakel verhief.
Wanneer de wolk niet opsteeg,
trokken ze niet verder; ze wachtten tot de wolk weer opsteeg.

Plechtige, bijna dichterlijke woorden, die proberen te beschrijven, hoe het was.

Gods heerlijkheid was onmiskenbaar

De woorden maken ook duidelijk, dat er echt iets gebeurde. Niemand vroeg zich af: “Heeft God nu zijn intrek genomen, of niet?”

Nee, iedereen zag de wolk, die de ontmoetingstent die eerst leeg was, nu bedekte en vulde. Iedereen zag ’s nachts het vuur. De wolk en het vuur lieten zien: Gods Presentie is bij ons gekomen.

Tegelijkertijd verborg de wolk Gods Presentie. Mozes kon de ontmoetingstent niet ingaan, omdat de wolk er op rustte. Zo liet zelfs die bedekking zien hoe aanwezig Gods heerlijkheid was. De wolk onthulde en bedekte Gods Presentie.

“Heeft God nu zijn intrek genomen, of niet?” Een vraag, die niemand stelde. Gods heerlijkheid was onmiskenbaar.

Het is de climax van het boek Exodus. God, die zijn verblijfplaats vervult met zijn aanwezigheid. Vanaf nu is hij zelf persoonlijk bij zijn volk.

De climax van Exodus is pas het begin

Dit is Gods bedoeling. Tegelijkertijd is het einde van Exodus eigenlijk het begin. God kan nu doel van de tabernakel laten zien.

Nu de HEER bij Israël is, kan hij zich met hen verzoenen

Pas wanneer de HEER bij Israël is, kan hij zich met hen verzoenen, niet eerder.

Dat is het middelpunt van Leviticus.

Israël was niet het enige volk met een tempel, zelfs niet het enige met een mobiel heiligdom. Sommige volken hadden mooiere en grotere tempels. Dit is het verschil: deze tent was de plaats die de HEER had uitgekozen. Hier was hij echt. Het grote verschil: geen rituelen, geen symbolen, maar echte verzoening.

Het hart van Leviticus – hoofdstuk 16 en 17 – is God, die zich in de tabernakel met Israël verzoent. De HEER gebruikt priesters om die verzoening te voltrekken. Daarom vertelt Leviticus 8-10 over de inwijding van die priesters.

Pas wanneer de HEER bij Israël is, kan hij hen reinigen, heel maken, verenigen.

Weten jullie niet, dat jullie nu Gods tempel zijn?

Wanneer mensen zich met God willen verzoenen, dan zijn wij nu bedoeld als de plaats waar dat kan. Wij voltrekken die verzoening niet, dat doet onze hogepriester, de Heer Jezus.

Maar, hij kan dat alleen doen, wanneer hij zijn intrek bij ons heeft genomen, ons vervult met zijn Heilige Geest.

Nu de HEER bij hen is, kan de reis naar het Beloofde Land pas beginnen

Pas nu de HEER bij hen is, kan de reis naar het Beloofde Land beginnen. Daarom begint het boek Numeri met de inwijding van de tabernakel.

In die woestijn trokken meer volken rond. Net als Israël braken ze regelmatig op, hadden ze last van hitte en droogte, genoten ze bij oasen. Niet veel verschil. Israël leek op elk ander nomadenvolk in de woestijn. Maar doordat en alleen doordat de HEER bij hen was, veranderde hun nomadentrek in de woestijn in een reis met richting en doel: op naar het Beloofde Land.

Daarom begint Numeri met de voorbereidingen voor de reis, maar begint de reis pas na hoofdstuk 7-9 die vertellen over de inwijding van de tabernakel. Het is een reis dwars door de woestijn en de wildernis. Het is ook een reis, waarbij de HEER zelf voorop gaat. Een reis waar hij hen temidden van de moeiten nooit meer alleen wil laten.

Weten jullie niet, dat jullie nu Gods tempel zijn? Tempel klinkt minder mobiel dan ontmoetingstent. Maar, als je de bijbel een beetje kent, weet je, dat wij ook nog niet in het Beloofde Land zijn.

Stap 1: bedoeld als verblijfplaats. Stap 2: pas wanneer de Heilige Geest ons vervult, bewoont, verandert ons leven van een zwerftocht in een pelgrimsreis naar het Beloofde Land.

God heeft ons bedoeld als verblijfplaats voor zijn Heilige Geest

God heeft ons ontworpen om in te wonen. Jij bent bedoeld als Gods verblijfplaats.

Zelfs wanneer je denkt, dat een olifant op de Lego doos van je leven is gaan zitten. Wanneer je zelf driekwart hebt weggegooid. Wanneer je denkt, dat God zelf dat heeft gedaan. Jezus heeft zijn leven gegeven, zodat jij kunt worden: tempel van de Levende God.

Misschien ontdek je, dat de Heer, wat jij nutteloos of beperkt aan jezelf vond, juist gebruikt om te laten zien wie hij is. Dat jij juist daarin het beste Gods heerlijkheid doorgeeft.

Dit is het eerste deel van het evangelie. Mis je doel niet.

God wil zijn heerlijkheid in ons openbaren

Het tweede deel is dit. Wij zijn niet alleen bedoeld als tempel, plaats voor verzoening en herstel, Wij zijn niet alleen bedoeld als verblijfplaats voor de Geest van de Heer onderweg. De Heer wil die plaats ook innemen. God wil zijn heerlijkheid onder ons openbaren. Net als toen.

Zelf denk ik, dat onze vervulling met de Heilige Geest meer omvat, dan we nu vaak zien. Om maar één reden te noemen: de Israëlieten wisten precies wanneer Gods heerlijkheid verscheen. Daar was geen twijfel over mogelijk. Ook in de tijd van het NT was het onmiskenbaar.

Maar, ik wil me wel uitstrekken naar Gods belofte: “Ik wil mijn heerlijkheid onder jullie openbaren.”

Mocht je er anders over denken. Paulus roept ons in zijn brief aan Efeze op om ons steeds te laten vervullen met de Heilige Geest. De context maakt duidelijk waar hij verwacht, dat de Geest dat doet: in de samenkomst. Niet vreemd, wanneer de gemeente Gods tempel is.

Samenvatting

De Heer zegt:“Ik heb jullie bedoeld als verblijfplaats voor mijn Heilige Geest. Ik wil mijn heerlijkheid onder jullie openbaren.”

Amen